ویژگیهای قفل و کلید گوتیک، دماغه بلند، صفحات مذهبی، حلقههای رزت و فرم ونیزی در قرون وسطی.
از مشخصههای دیگر کلیدهای قرون وسطایی، «دماغه» بلند آنهاست؛ بخشی از ساقه که از تیغه جلوتر میرود. در دورههای بعد همین قسمت برای کنارزدن یا بازکردن پوشش مخفی سوراخ کلید به کار رفت. کلیدهای ساده و محکم میتوانستند در کنار قفلهایی با تزئین بسیار پیچیده استفاده شوند.
نفوذ معماری و هنر کلیسایی نیز در طراحی قفلها دیده میشود. بعضی صفحات روی قفل با ردیفی از قدیسان یا پیکرههای مذهبی درون قابهای معماری پیچیده تزئین شدهاند و نشان میدهند که قفل تنها یک وسیله فنی نبوده، بلکه بخشی از بیان بصری اثاثیه و بنا محسوب میشده است.
ساخت قفلهای تزئینی پس از پایان دوره گوتیک نیز ادامه یافت. در نمونهای با فرم تبر، مکانیزم نسبتاً ساده زیر پوششی از گلها و پیچکهای پرتحرک پنهان شده است. سر پینهای فلزی به شکل شکوفه درآمده و پیچکهای مارپیچ دوتایی به سطح قفل حرکت بصری میدهند.
یکی از تحولهای اواخر قرون وسطی، غنیشدن حلقه کلید با شبکههای ظریفی بود که یادآور پنجرههای رز کلیساهای گوتیک است. حلقههای رزت یا ونیزی معمولاً از قطعات کوچک فلزی ساخته و در جای خود لحیم میشدند تا الگوهایی شبیه دانه برف ایجاد کنند. تعداد و پیچیدگی نقشها متفاوت بود، اما تقریباً همه بر تقارن تکیه داشتند. در بالای بسیاری از حلقهها یک حلقه اضافی نیز قرار میگرفت تا بستن کلید به نخ یا زنجیر آسانتر شود.
در بعضی کلیدهای متأخر قرون وسطایی، نقش رزت به شکل پیچیدهتری تکامل یافت: دو صفحه رزت فضای میانی را دربر میگرفتند و در بالای حلقه یک «تاج» نسبتاً بزرگ قرار میگرفت. این جزئیات که در منابع با عنوان Cockscomb نیز شناخته میشوند، در کلیدهای فرانسوی سدههای پانزدهم و شانزدهم رایج بودند و زمینه را برای تزئینات بزرگتر دوره بعد فراهم کردند.
برای خدمات کلید، قفل، ریموت و سوئیچ خودرو با مهندس مهرداد تماس بگیرید.