ساخت کلید پس از خواندن قفل

وقتی ارتفاع اجزای قفل مشخص شد، برای ساخت کلید می‌توان از دو مسیر استفاده کرد: برش با دستگاه کدزن بر اساس کدهای خوانده‌شده، یا نزدیک‌شدن به عمق‌های لازم با روش Impressioning و کنترل اندازه‌ها با ورنیه. دستگاه‌های کدزن دارای راهنما و فاصله‌گذار هستند و در مدل‌های مختلف با برق شهری یا منبع ۱۲ ولت کار می‌کنند.

خواندن قفل‌های Disk Tumbler و Pin Tumbler

در قفل‌های دیسکی، تفاوت محل شیار دیسک‌ها مبنای تشخیص عمق برش است. شکل‌های منبع پنج نوع دیسک با جایگاه‌های متفاوت شیار را نشان می‌دهند؛ در نمونه مطرح‌شده، اختلاف هر مرحله حدود 0.015 inch است.

برای دید بهتر داخل مغزی می‌توان از چراغ باریک یا ابزار روشنایی مشابه اتوسکوپ استفاده کرد. بدنه قفل باید ثابت باشد تا زاویه مشاهده تغییر نکند. ابزار خوانش از عقب‌ترین جزء شروع می‌کند و مقدار پایین‌آمدن یا جایگاه شیار هر دیسک با بقیه مقایسه می‌شود.

در عبور اول بهتر است بالاترین و پایین‌ترین موقعیت پیدا شوند تا محدوده مقایسه مشخص شود. سپس جایگاه هر دیسک روی نمودار ثبت می‌شود.

در مثال منبع، یک توالی پنج‌دیسکی به کد 3-1-2-4-2 می‌رسد. مقایسه مرحله‌به‌مرحله دیسک‌ها کمک می‌کند اختلاف ارتفاع‌ها به‌جای حدس مطلق، به‌صورت نسبی تشخیص داده شود.

برای شناسایی دیسک شماره ۱ می‌توان از یک سیم با خم ۹۰ درجه و طول مرجع حدود یک‌چهارم اینچ استفاده کرد؛ این روش یک مرجع مکانیکی برای تعیین اولین موقعیت ایجاد می‌کند.

پس از تعیین همه موقعیت‌ها، نمودار کامل می‌شود و می‌توان پروفیل کلید موردنیاز را با وضعیت دیسک‌ها مقایسه کرد.

اصل همین روش برای پین‌تامبلر نیز کاربرد دارد: پین‌های پایین بالا برده می‌شوند و مقدار برگشت آن‌ها با یکدیگر مقایسه می‌شود تا عمق‌های لازم برآورد شوند.