خواندن قفل (Reading Locks)

«خواندن قفل» روشی است که در آن با مشاهده یا حس‌کردن اجزای داخل مسیر کلید، ارتفاع نسبی ویفرها، دیسک‌ها یا پین‌ها مشخص می‌شود. نتیجه این بررسی، یک کد تقریبی یا دقیق از عمق برش‌های کلید است که می‌توان از آن برای ساخت کلید مناسب استفاده کرد.

مراحل اصلی خواندن قفل

1. اجزای داخلی قفل با ابزار خوانش بررسی می‌شوند.
2. نتایج روی نمودار خوانش ثبت یا در ذهن دسته‌بندی می‌شوند.
3. بر اساس کد به‌دست‌آمده، کلید با دستگاه کدزن یا روش مناسب دیگری بریده می‌شود.
4. کلید پلیسه‌گیری و آزمایش می‌شود و در صورت نیاز اصلاح جزئی انجام می‌گیرد.

ابزار خوانش

ابزار خوانش از نظر شکل به پیک شباهت دارد، اما سر آن معمولاً صاف یا فقط اندکی خمیده است و برای بالا بردن همه اجزای داخلی و سنجش میزان برگشت آن‌ها استفاده می‌شود، نه برای درگیرکردن یک پین مانند پیک معمولی.

برای تمرین، ابزار تا انتهای مغزی وارد می‌شود تا همه دیسک‌ها یا پین‌ها بالا بروند. سپس هنگام بیرون‌کشیدن آهسته ابزار، صدای بازنشستن هر جزء شنیده یا حس می‌شود. شمارش این صداها به تشخیص تعداد عناصر داخل قفل کمک می‌کند.

ساخت نمودار خوانش

در ابتدای یادگیری، استفاده از نمودار خوانش کمک می‌کند ارتفاع‌ها و عمق‌های مختلف به‌صورت منظم ثبت شوند. نمونه‌های منبع برای سامانه‌هایی با اختلاف ارتفاع حدود 0.015 inch و نیز 0.025 inch ارائه شده‌اند.

در یک نمونه پنج‌موقعیتی، نتیجه خوانش می‌تواند به‌صورت کدی مانند 3-2-4-2-1 ثبت شود. تشخیص درست اولین پین یا دیسک اهمیت زیادی دارد؛ اگر نخستین موقعیت اشتباه خوانده شود، تمام توالی بعدی جابه‌جا خواهد شد.