ابزارهای Lockpicking

برای کار حرفه‌ای با قفل‌ها، ابزارهای پیک در شکل‌ها و سبک‌های گوناگون ساخته می‌شوند. انتخاب شکل ابزار به نوع قفل و همچنین عادت و ترجیح شخصی کلیدساز بستگی دارد. بعضی افراد با یک یا دو مدل پیک تقریباً همه کارها را انجام می‌دهند و برخی برای هر خانواده قفل ابزار متفاوتی را ترجیح می‌دهند.

دو مدل رایج، Feeler Pick و Rake Pick هستند. نام هر پیک معمولاً به شکل نوک آن اشاره دارد. چند نمونه متداول در شکل زیر دیده می‌شود.

می‌توان یک پیک ساده را از فولاد تخت نوردسرد با ضخامت حدود 0.020 inch ساخت، اما ابزارهای آماده نیز به‌راحتی از فروشندگان تخصصی تهیه می‌شوند. برای باز کردن قفل، پیک وارد شیار کلید می‌شود و با حرکت در امتداد شیار، پین‌ها یا دیسک‌های داخل مغزی را بالا می‌برد. وقتی اجزای داخلی به ارتفاع درست و خط برش (Shear Line) برسند، مغزی آزاد می‌شود و قابلیت چرخش پیدا می‌کند.

آچار تنش (Tension / Torque Wrench)

ابزار دوم، آچار تنش است. این ابزار هم‌زمان با پیک داخل شیار کلید قرار می‌گیرد و فشار چرخشی کنترل‌شده‌ای به مغزی وارد می‌کند؛ همان نقشی که هنگام باز کردن عادی، خود کلید برای چرخاندن مغزی دارد. آچار تنش از فولاد فنری ساخته می‌شود تا هم باریک و انعطاف‌پذیر باشد و هم در برابر فشار لازم مقاومت کند.

Key Pick

Key Pick قطعه‌ای تخت و شکل‌داده‌شده از فولاد است که در شیار کلید جا می‌گیرد. نزدیک نوک آن برآمدگی‌ای شبیه Feeler Pick باقی گذاشته می‌شود و بخش دیگر باریک است. هنگام بیرون کشیدن این ابزار از مغزی، پین‌ها یا دیسک‌ها یکی‌یکی به ارتفاع لازم هدایت می‌شوند.

Picking Gun

Picking Gun دارای تیغه فولاد فنری و مجموعه ماشه است. با فشار دادن ماشه، تیغه به‌سرعت در داخل مغزی به سمت بالا جهش می‌کند و به پین‌ها یا دیسک‌ها ضربه می‌زند. سازوکار کلی ساده است، اما استفاده مؤثر از آن به تمرین نیاز دارد.

شیم (Shim)

شیم‌های فلزی نازک نیز برای برخی قفل‌های پین‌تامبلر، به‌ویژه سیلندرهای Mortise و Rim، استفاده می‌شوند. شیم از انتهای مغزی وارد می‌شود تا به آخرین پین بالایی برسد. سپس با Feeler Pick یا کلید خام، پین پایین آن‌قدر بالا آورده می‌شود که جدایی دقیق در خط برش ایجاد شود و شیم بتواند جلو برود. با تکرار این کار برای همه پین‌ها، مغزی قابلیت چرخش پیدا می‌کند.

روش‌های کلی Lockpicking

در ساده‌ترین تعریف، پیک و آچار تنش جای کلید را می‌گیرند. تفاوت این است که کلید همه پین‌ها یا دیسک‌ها را تقریباً هم‌زمان به خط برش می‌رساند، درحالی‌که پیک معمولاً فقط یک یا دو جزء را در هر لحظه جابه‌جا می‌کند. مهارت اصلی در همین کنترل تدریجی نهفته است.

روش انتخابی به دو عامل اصلی بستگی دارد: نوع قفل و روشی که برای کلیدساز عملی‌تر، قابل‌کنترل‌تر و موفق‌تر است. قفل‌های ساده Warded و برخی قفل‌های اهرمی معمولاً با ابزارهای کمتر باز می‌شوند، در حالی که قفل‌های دیسکی و پین‌تامبلر با امنیت متوسط یا بالا به ابزار، تمرین و کنترل بیشتری نیاز دارند.

قفل‌های Warded

امنیت قفل به پیچیدگی سازوکار داخلی و میزان دسترسی دیداری به داخل آن وابسته است. قفل‌های Warded معمولاً ساختار نسبتاً ساده و سوراخ کلید بزرگی دارند، بنابراین بخش زیادی از سازوکار داخلی آن‌ها قابل مشاهده است و نمونه‌های ساده‌شان آسان‌تر باز می‌شوند.

سه روش رایج برای این خانواده مطرح است. در روش نخست، دو سیم شکل داده می‌شوند تا یکی زبانه را حرکت دهد و دیگری تامبلر را به ارتفاع مناسب برساند. روش دوم استفاده از Pick Keyهای مختلف است. با امتحان‌کردن کلیدهای پیک دارای برش‌های متفاوت، ابزاری انتخاب می‌شود که با موانع داخلی برخورد نکند. اگر یک مدل با Ward داخلی درگیر شود، مدل دیگری امتحان می‌شود.

روش سوم ساختن کلید مناسب از طریق اثرگذاری (Impressioning) است که در بخش‌های بعدی به‌صورت جداگانه بررسی می‌شود.